IMG_1042

Pizza in Napoli

Oke, ik heb natuurlijk niet echt gister pas voor het eerst pizza gegeten, maar het leek er wel eventjes zo op. Daarover later meer…

Anderhalve dag ben ik in Napoli geweest, waarvan een halve dag in Pompei. Het was absoluut grande! Voordat ik mijn lofzang begin moet ik echter wel alvast toegeven dat Napoli me ook enigszins tegen is gevallen, iets wat ik tot nu toe nog niet heb kunnen zeggen van andere Italiaanse steden.

Ik had een leuk hotelletje vlak bij het station, aan de rand van het historische centrum van Napels. Het was nog geen vijf minuten lopen maar de route voelde toch al snel als een erg lange afstand. Hoewel ik zoals altijd niet al te toeristisch probeerde te lijken stonden er erg veel jonge, voornamelijk Afrikaanse, mannen op elke straathoek, en eigenlijk ook overal tussen alle straathoeken in, te niksen. Ik heb al vrij vaak alleen plekken bezocht maar dit was eigenlijk de eerste stad waar ik me tamelijk onveilig, of in ieder geval ongemakkelijk, voelde. Ik kan andere mensen, vooral vrouwen, dan ook zeker aanraden om niet alleen naar deze stad te gaan.

Nadat ik mezelf half over de ongemakkelijkheid heen had gezet (ik heb mijn camera niet mee naar buiten genomen op dag 1) ben ik gaan lopen door de stad. Ik had van de receptieman een plattegrondje met tips en routes meegekregen maar heb vervolgens mijn eigen -doorgaans succesvolle- plan uitgevoerd:  plattegrond van de stad bestuderen voor een globaal beeld en vervolgens vrijuit lopen, lopen, lopen, totdat je geen idee meer hebt waar je bent en uiteindelijk met behulp van mensen of  Google Maps weer naar een bekend punt navigeren. Er zijn vele kleine straatjes en steegjes en bijna alle gebouwen zijn oud en prachtig. In veel hedendaagse steden is doorgaans een groot deel van de gebouwen inmiddels vervangen voor wat modernere exemplaren maar in Napels is dat niet het geval. Óveral zie je balkonnetjes en van die houten deurtjes voor de ramen, ontzettend leuk en sfeervol.

Wat ook erg opviel aan de stad was hoe chaotisch het er is. Italië is het land van het goede en vrij relaxte leven, maar het lijkt er op dat een meer dan gemiddeld aantal mensen stress heeft en druk is, vooral in het verkeer. De Pompei toerguide merkte voor de grap op dat er nog maar één plek is waar mensen in het midden van de weg rijden (dit heb ik geleerd: vroeger toen Pompei nog huizen met daken had, reden de karren en dieren in het midden van de weg), en die plek is Napoli. Hij zit niet fout. Ritsen is hier een moeilijk begrip, toeteren is een veel te makkelij begrip en als je wil oversteken gooi je jezelf gewoon op straat, zo werkt het. Stoplichten betekenen niets voor de voetgangers, het vertraagd ze alleen maar. Ik kon Italiaanse omaatjes en opaatjes al lopend makkelijkinhalen, maar effectief gezien was ik trager dan zij want op het moment dat ik netjes op een stoplicht aan het wachten was liepen ze elke keer weer zonder na te denken langs mij heen, samen met alle andere Napolitanen, de straat op alsof het licht al naar groen gegaan was…

De hele dag was uiteraard al duidelijk wat ik ging eten, namelijk échte pizza. Na een beetje googelen koos ik voor L’Antica Pizzeria da Michele, gelegen in een zijstraat van een van de hoofdstraten van Napoli. Bekend om de echte originele Napolitaanse pizza (al zitten er volgens mijn hotel receptionist toch nog wel een aantal kleine verschillen tussen Napolitaanse pizza’s en wat dan precies de beste en ultieme pizza is), de gegarandeerde rij en om het feit dat Julia Roberts er een keer heeft gegeten in een van haar films. En het internet stelde niet teleur: er stonden mensen voor de deur met een ticket in hun handen en deze dame had het geluk dat ze zo door mocht lopen omdat ze solo was en er tenslotte vast nog wel één leeg plekje was ergens… En dat lege plekje was er: aan een tafel voor vier waar drie andere Italiaanse mannen al geplaatst waren. Ik had net mijn Margharita (er staat op de kaart either pizza Margharita of -Marinara, ze hebben meer keuze uit groottes dan soorten pizza in Napels) besteld en vlak daarna kwamen de pizza’s van de drie mannen op tafel. Schijnbaar waren deze Italianen heel erg grappig want ze vertelde me dat ze een normal-sized pizza hadden besteld. Wat later, gelukkig, maxi-pizza’s bleken te zijn. Een Napolitaanse vriend van mij in Bologna zei dat je eerste pizza in Napels de éérste pizza zal zijn die je ooit eet, en ik geloof hem. Alle ingredienden vers en fair, de bodem zo dun als het maar kan en een perfecte combinatie van olijfolie, verse tomatensaus, basilicum en kaas.

Na pizza heaven, want dat was het, was het tijd om bij te komen van alle heerlijkheid, en was het de volgende dag  ruïne tijd. Normaal ben ik geen overdreven fan van ruïnes, omdat er in veel gevallen echt maar héél weinig over is van de gebouwen in kwestie. Pompei was echter ontzettend gaaf. Ik denk dat het wel geholpen heeft dat ik rondgeleid werd door een ontzettend enthousiaste en grappige gids maar daarnaast is het gewoon heel cool dat ze een complete stad hebben weten op te graven, want compleet is het! Op de daken na is er ontzettend veel te zien en samen met het verhaal van de gids kun je een super beeld schetsen van hoe het leven was in de eerste decades na Chr..

Al met al was het een supertrip op maar drie uurtjes van mijn thuisstad, ik kan het mensen zeker aanraden. Mits er iemand meegaat die niet bang is voor maffia, chaotisch verkeer en Napoliaanse Afrikanen zonder werk.