10959886_10152795133257690_5069931255238057088_n

Ciao Nederland, ciao Italia!

Ziehier: mijn eerste bericht vanuit Bologna!

Waar mijn vertrek afgelopen zondagmorgen mij vanaf zaterdag toch wel wat kriebels gaf, ben ik inmiddels voor het grootste deel gesetteld. Een mooi kamertje in een mooi gebouw met mooie mensen in een mooie stad met mooi eten: ik heb het goed getroffen!

Nadat ik mezelf vakkundig de KLM businessclass in gewerkt had (een kleinigheidje voor de stewardessen in de vorm van chocola kan nóóit kwaad. En nee, als je geen ipb’er bent dan lukt deze truc naar alle waarschijnlijkheid niet) en even later de taxi ingestapt was (na een kleine detour over het vliegveld, langs de Lamborghini Aventadors), wist mijn chauffeur gelukkig in één keer naar mijn adresje te rijden…..

Het is een mooi adresje: het gebouw is eigendom van een stichting (iets met dove kinderen helpen). Op de bovenste verdieping hebben ze een residentie ingericht waar ik met nog ongeveer 16 andere meiden verblijf, een paar werken er maar de meeste zijn ook student. Veel Italianen, maar ook een paar uit andere landen. Ik heb een eigen kamertje met uitkijk op een leuk straatje.

Eenmaal binnen heb ik, uiteraard, als een van de eerste dingen de WiFi geactiveerd en mijn lieve kleine zusje op de FaceTime aangezet: toen kon ik gaan uitpakken. In de middag kreeg ik honger, alleen daar ik op zondag aangekomen ben was eten vinden nog wel een dingetje. mijn oer-instinct kreeg toen de overhand en leidde mij linea recta naar de makkelijkst te vinden, en per definitie toegankelijke, voedselvoorraad: de McDonalds. Minder Italiaans kan het niet, maar ik kon nou eenmaal niet zo goed meer nadenken door mijn honger. Gelukkig met hulp van twee van mijn huisgenoten toch nog een geopende supermarkt kunnen vinden later in de middag en de basic needs in kunnen slaan.

In Bologna rondlopen is overigens echt een groot feest, als je houdt van mooie gebouwen en pittoreske tokootjes. Hoewel er wat mij betreft weinig boven de Amsterdamse grachtenpanden gaat, zijn de vele kilometers bogengalerijen ook wel erg bijzonder. Omdat ik zelf probeer op te letten op de dingen die ik me bij anderen irriteer, liep ik zondag uitermate oplettend over de wegen, zodat ik geen fietsers of auto’s voor de voeten zou lopen. Nadat ik me de hele middag verbaast had over dat het Italiaanse volk net zo leek over te steken als de toeristen in Amsterdam, kwam ik er vanochtend achter dat in de weekenden het centrum verboden gebied is voor autoverkeer. Makes sense dus: in het weekend kun je naar hartelust diagonaal over elke straat in het centrum rennen, huppelen of moonwalken! Ik heb gister een kaart gekocht van het centrum en ga de komende twee weken verschillende expedities maken door deze buurt zodat ik die een beetje leer kennen. Daarna start school vermoedelijk en heb ik daar gok ik minder tijd voor.

Over school gesproken: op de universiteit ben ik nog niet geweest vandaag omdat mijn eerste uitje per bus me langer de tijd kostte dan verwacht. Ik moest namelijk een endje buiten het centrum een Italian Tax Code (voor administratieve doeleinden en bijvoorbeeld het kunnen regelen van een Italiaans mobiel nummer, geloof ik) gaan regelen en lopen zou te ver zijn. Uiteraard heb ik deze eerste Italiaanse expeditie zorgvuldig opgezet door uit te zoeken hoe ik legaal kon reizen. Mijn jarenlange ervaring met het Nederlandse OV en het studentengemak van naar hartelust overal in- en uit checken kon voor een groot gedeelte het raam uit. Ik kwam te lezen op internet dat een kaartje soms wel en soms niet in de bus gekocht kan worden, opmerkingen waar ik uiteraard niets aan heb, dus ben ik een Tobaccio shop gaan zoeken en heb ik meteen een citypass (=10 ritten kaart) aangeschaft. Die moet gestempeld worden en voilá: legaal voor een uur! In een stad waar 98% van de mensen nagenoeg geen Engels spreekt had ik in de bus een zodanig goed karma dat er twee vrouwen bij me kwamen zitten welke mij in goed Engels uit konden leggen waar we ongeveer reden en waar ik er uit moest. Want een halteomroeper in welke vorm dan ook was er niet, lekker spannend dus.

Inmiddels zijn we anderhalve dag en zes alinea’s verder en mijn laptop heeft nog stééds geen WiFi. Deze blog typ ik vanaf mijn iPad, en nee, dat is niet handig. De drang om de mensen die dat graag willen op de hoogte te houden is echter groter dan zuchten om deze situatie. Wel heb ik vanmiddag een boek gekocht omdat de dagen anders echt tè lang duren.

dit voor nu, later meer over huisgenoten en studie!

ciao!

-Charlotte

Geef een reactie